آتش زدن مسجد چرا؟
ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٦/۱٢  کلمات کلیدی:

محمدمهدى تقوى
از حوادث ناگوارى که در امتداد اغتشاش هاى انتخاباتى به وقوع پیوست و هنوز به عنوان یک معماى بزرگ سیاسى باقى مانده است، یورش سبعانه به مسجد لولاگر در خیابان آذربایجان تهران است. در آخرین روزهاى خرداد ماه و در گرماگرم جولان آشوب طلبان، ناگهان گروهى از اراذل و اوباش، مسجد لولاگر در خیابان آذربایجان را به آتش کشیده و شمارى از هموطنان را به شهادت رساندند. این اتفاق تامل برانگیزترین حلقه از حرکات آشوبگران است و ماهیت و ابعاد آن با هیچ یک از حوادث چند روزه پایتخت قابل مقایسه نیست. کالبدشکافى این واقعه و پیگیرى آن بدون شک زوایاى تازه اى از انگیزه ها و سرشت غائله آفرینان خرداد تهران را روشن خواهد کرد و به همین علت نمى توان به سادگى از کنار آن گذشت و نباید اجازه داد این واقعه به فراموشى سپرده شود یا آنکه عوامل آن به راحتى از چنگ عدالت بگریزند.
آنچه حادثه دلخراش مسجد لولاگر را از دیگر حلقه هاى زنجیره اغتشاش ها متمایز مى کند دو موضوع کلیدى است؛ نخستین و مهم ترین جنبه آن به موقعیت مکانى که آماج حمله قرار گرفت برمى گردد.
نباید از نظر دور داشت که در این ماجرا مکانى مقدس که از بالاترین حرمت و قداست نزد مسلمانان برخوردار است، مورد تعرض واقع شده است. در عصرگاه ۳۰ خرداد نه فقط نمازگزاران بى گناه این مسجد در آتش عصبیت کور اراذل سوختند بلکه حرمت یکى از بالاترین مقدسات اسلامى شکسته شد. این نکته به روشنى گویاى آن است که کسانى که کمر به سلب امنیت و برافروختن آتش فتنه در خردادماه بسته بودند، هیچ مرز و محدوده اى براى اعمال جنایتکارانه خویش قائل نبودند و براى رسیدن به اهداف شوم خویش پا روى والاترین عقاید و مقدسات مسلمین نهادند. بى دلیل نبود که شمارى از علما واقعه مسجد لولاگر را بزرگ ترین جنایت سیاسى و عاملان آن را شقى ترین انسان   ها نامیدند.
مساله این نیست که آفرینندگان این حادثه از کدام یک از نحله هاى تبهکارى و خشونت پیشه الهام گرفته بودند، بلکه مهم این است که تعرض به حریم هاى اعتقادى و مقدس در دستور کار تیم هاى اوباش و اغتشاشگر قرار گرفته است. شواهد زیادى دلالت بر این دارد که زنجیره اغتشاش ها در روزهاى اخیر مراکز مقدس و کانون هاى دینى را نشانه رفته بود و عوامل این حوادث اصرار بر شکستن قداست ها و از بین بردن حرمت ها و حریم ها داشتند. شاید یک مثال روشن در این باره یورش گروه دیگرى از اغتشاشگران به مسجد کوى دانشگاه تهران بود؛ در این واقعه گرچه از شیوه آتش سوزى یا ضرب و شتم نمازگزاران استفاده نشد اما حرمت و قداست مسجد آنهم در قلب دانشگاهى کشور شکسته شد و عوامل این حادثه به تخریب و بر هم ریختن این کانون مقدس دست زدند. به هر تقدیر واقعه مسجد لولاگر جایگاهى در تاریخ غمبار حرمت شکنى و تعرض به حریم عقاید مسلمانان پیدا کرده است. آحاد ایرانیان دیندار به این رویداد از همان زاویه اى مى نگرند که تاکنون به حفظ جایگاه قدسى بیت المقدس یا حریم  هاى مقدس سرزمین حجاز حساسیت نشان داده اند.
موج خشم عمومى از شکستن این حریم هاى قدسى چیزى نیست که گروه هاى تبهکار و اراذلى که حرمت مسجد لولاگر را شکستند، بتوانند مقابل آن عرض اندام کنند. نفرتى که مسلمانان به ویژه ایرانیان از صهیونیست ها به دل دارند اگر بخشى مربوط به کشتارهاى بى رحمانه زنان و کودکان و جوانان فلسطینى باشد بخش دیگرش ناشى از این است که آنها مقدسات مسلمانان را در این سرزمین لگدمال کرده اند. بنابراین انتظار مى رود که جریان هاى سیاسى دست کم سکوت در قبال این بخش از حرکت هاى تنفرانگیز آشوبگران را کنار بگذارند به ویژه در نظر علما، یکى از معیارهاى قضاوت در باره موضع گیرى گروه هاى سیاسى،  واکنشى است که آنها نسبت به حادثه ۳۰ خرداد یعنى یورش به مسجد و هدف قرار دادن پاک ترین بندگان خدا نشان دادند. البته انتظار مى رود مسؤولان امنیتى که با رسالتى ویژه پرونده وقایع تلخ مسجد لولاگر را دنبال مى کنند در روزهاى آینده اسناد و مدارک روشنگرانه اى را درباره شکل دهى و مدیریت این بخش از آشوب ها ارائه کنند. این واقعه از آن دست رویدادهایى نیست که جریان هاى سیاسى بتوانند با شگرد فرافکنى آن را دستمایه تسویه سیاسى یا بدنام سازى حریف قرار بدهند، مسجد لولاگر فایل مشخص و متمایزى در پرونده اغتشاش ها دارد و بدون شک افکار عمومى آن را در شمار جرائم نابخشودنى قرار داده و انتظار شدیدترین مجازات را براى عناصر و عوامل آن دارند. مردم و علماى اعلام در طول این ۳۰ سال در دفاع از حریم هاى اعتقادى اتفاق نظرى قاطع داشته اند و به همین دلیل در برابر همه ترفندهایى که دست هاى ناپاک یا اندیشه هاى ناسالم براى تضعیف ارکان دینى و مساجد ریخته بودند شاهد خروش تاریخى قم، تهران و دیگر نقاط کشور بوده ایم بنابراین حلقه جدید توطئه هایى که مسجد لولاگر نقطه شروع آن بود، محکوم به شکست است.