بیانات رهبر انقلاب در دیدار امیر خلبان شهید حسین لشگری:
ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۱٩  کلمات کلیدی:
بیانات رهبر انقلاب در دیدار امیر خلبان شهید حسین لشگری:
هر وقت به یاد ایشان مى‌افتادیم حقیقتاً غمى دلمان را مى‌گرفت

خبرگزاری فارس: حضرت آیت الله خامنه‌ای در دیدار امیر خلبان آزاده حسین لشگری فرمودند: ما هر وقت به یاد ایشان مى‌افتادیم، حقیقتاً غمى دلمان را مى‌گرفت. هجده، نوزده سال، زمان بلندى است. زمان کمى نیست که ایشان در چنگ دشمن بودند و بحمداللَّه صبر و استقامت کردند.


به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از دفتر حفظ و نشر آثار حضرت ‌آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، متن بیانات معظم له در دیدار با امیر خلبان آزاده حسین لشگری در مورخه 19 فروردین سال 1377 که به مناسبت شهادت این خلبان شهید منتشر شده به شرح زیر است:

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم

خداى متعال را با همه‌ى وجود و از اعماق دل و جان سپاسگزارم که بحمداللَّه این نقطه‌ غم‌انگیز همیشگى را در خاطر و ذهن ما و ملت ایران زدود و شما عزیزان میهن و آزادگان عزیز را که در دشوارترین شرایط، حقیقتاً سربازان فداکار انقلاب و اسلام بودید، به آغوش میهن و آغوش خانواده برگرداند. این ساعت که شما را ملاقات مى‌کنم، براى من ساعتى بسیار عزیز و گرامى است.
البته شما این را بدانید - شاید هم مى‌دانید - که بنده و مسؤولین و شاید بسیارى از ملت ایران، کمتر وقتى بوده که از یادتان غافل باشیم و به خاطر ناراحتى شما عزیزان و خانواده‌هایتان، رنج نبریم. حقیقتا در دلهاى مسؤولین به خاطر وجود عزیزان ما در چنگال دشمنانى که حتى به قواعد جنگ هم پایبند نیستند، یک غصه‌ دائمى وجود داشت؛ ولیکن فعلاً این براى شما اهمیت زیادى ندارد. آن چیزى که بیشتر از همه اهمیت دارد، این است که بدانید لحظه لحظه‌ى رنجهاى طولانى‌تان پیش خداى متعال، ثبت و محفوظ است.
هیچ کس نمى‌تواند لحظه‌هاى ناراحتى طولانى شما را توصیف کند. نه انسانهایى که آن چیزها را درک نکردند، مى‌توانند بفهمند، نه زبانها مى‌توانند آن را درست بیان کنند. لمس ناراحتی‌ها و رنج‌ها چیز دیگرى است. شنیدن آنها از زبان دیگران، نمى‌تواند آنچه را که بر انسان رنجدیده گذشته، تصویر کند. اما در پیشگاه خدا این‌طور نیست، در پیش کرام‌الکاتبین این‌گونه نیست. در قیامت، عین عمل شما آن‌جا حاضر مى‌شود - «فمن یعمل مثقال ذرّة خیراً یره» - یعنى انسان، خودِ عمل را آن‌جا مشاهده مى‌کند!
همان ثانیه‌هاى رنج، همان شبهاى طولانى، همان تنهاییها، همان دوریها و غربتها، همه‌ آن مصیبتهایى که براى انسان در زندان دشمن وجود دارد - آن اهانتها، آن تحقیرها، آن بى‌خبریها، آن نگرانیها و دلهره‌ها، آن یاد زن و فرزند و پدر و مادر و عزیزان، آن امیدهایى که انسان مى‌بیند کأنّه رفته رفته از افق دیدش، کمرنگ و خاموش مى‌شوند و خود این، بزرگترین مصیبتهاست - همه‌ این چیزهاى غیرقابل تصویر، عینا در پیش پروردگار و در محضر ذات مقدّس الهى، حضور پیدا مى‌کنند. عین آن صبرى که شما کردید، حضور پیدا مى‌کند - تجسم اعمال - عمل پیش خداى متعال محفوظ است. حسنه محفوظ است و خداى متعال، آن حسنه را در قیامت به شما برمى‌گرداند و آن، هنگامى است که شما از همیشه بیشتر به چنین چیزى نیازمندید!
تنها توصیه‌اى که من به شما مى‌کنم این است که عزیزان! حسنات را براى خودتان حفظ کنید. مبادا خداى نکرده در طول زندگى به خاطر چیزهایى، چیزى از این حسنات، از دست برود؛ حیف است. اینها - این صبرى که شما کردید - ذخیره‌هاى بسیار ارزشمندى است. تعبیرى در عربى هست که مى‌گوید: «ذهب العنا و بقى الاجر». سختیها مثل همه چیز عالم، گذراست. خوشى هم مى‌گذرد، سختى هم مى‌گذرد. همه‌ى زندگى مى‌گذرد. خوب؛ این سختیها تمام شد، اما آن اجرها همه باقى مانده است. براى انسان خیلى قیمتى است که ببیند آن اجرها، آن پاداشهاى الهى، آن سپاسى که پروردگار عالم به خاطر تحمّل این صبر و این رنج کشیدن از شما دارد، براى شما باقى است.
ان‌شاءالله خداوند اجر شما را زیاد کند، آن را پیش خودش محفوظ بدارد، ثوابهاى زیادى به شما عنایت کند، شما را ان‌شاءاللَّه براى استقبال از یک زندگى شیرین در آینده - در میان عزیزانتان - سالهاى طولانى، مداوم و از همه جهت آماده کند و ان‌شاءاللَّه وسایل رفاه و آسایش و راحتىِ خیال و فکر شما را به جبران آن سختیها فراهم نماید.
همه‌ شما - بخصوص آنهایى که زیاد ماندند - رمز مقاومت و ایستادگى هستید. شما نشان دهنده‌ این حقیقت هستید که رنجها مى‌گذرد و اجرها مى‌ماند. از همه بیشتر غم و رنج این آقاى لشگرى بود که ما هر وقت به یاد ایشان مى‌افتادیم، حقیقتاً غمى دلمان را مى‌گرفت. هجده، نوزده سال، زمان بلندى است؛ زمان کمى نیست که ایشان در چنگ دشمن بودند و بحمداللَّه صبر و استقامت کردند. امیدواریم خداى متعال به همه‌ى شما اجر دهد و موفّقتان بدارد و ان‌شاءاللَّه خانواده‌هاى شما - فرزندان و کسان و والدینتان - را مشمول رحمت و خیر کند. عین این ثواب و اجرى را که خداى متعال به شما مى‌دهد، به کسان شما هم مى‌دهد؛ چون آنها هم خیلى رنج کشیدند، خیلى زجر کشیدند. گاهى مى‌شود آن کسى که خودش در زندان است و از میهن عزیز و خانواده‌اش دور است، کمتر رنج مى‌کشد، تا کسانى که در انتظار او هستند و جاى خالى‌اش را دائماً مى‌بینند. آنها هم خیلى رنج کشیدند. خداوند ان‌شاءاللَّه به آنها هم اجرى وافر عطا کند - که حتماً هم عطا خواهد کرد - ان‌شاءاللَّه موفّق باشید.

والسلام علیکم و رحمةاللَّه